Wat doe je wanneer iemand je vertelt dat hij/zij niet meer wil leven? Wat doe je als die iemand je vader, moeder, partner, broer of zus is? Hoe leef je met iemand die geen andere uitweg meer ziet dan de dood?

 

Dat zijn vragen waarmee je te maken hebt als iemand van wie je houdt, gevangen zit in het leven.  Je gaat je best doen om het te begrijpen, alles doen om het leven voor diegene leuker of beter te maken, je wilt dat degene van wie je houdt weer gelukkig kan zijn, weer wil leven.

 

En dan zijn er twee paden:

  1. Door jouw onvoorwaardelijke steun en liefde (en waarschijnlijk therapeutische behandelingen) krabbelt diegene weer op.
  2. Ondanks jouw onvoorwaardelijke steun en liefde (en therapeutische behandelingen) lukt het diegene niet om op te krabbelen.

Bij beide paden gebeurt er iets heel ingrijpends, alleen het tijdstip waarop het zich voordoet verschilt vaak. Het besef komt dat degene van wie je houdt, dood wil(de). Hoe kan iemand nou dood willen? Houdt diegene dan niet van jou? Of ben jij niet genoeg om voor te leven? Hoe kan dit?

 

Iemand die wil leven en iemand die het leven niet kan leiden.. Zo verschillend dat het bijna niet te begrijpen is. Ze staan lijnrecht tegenover elkaar en er lijkt geen tussenweg te bestaan. Het is het leven of de dood.

Maar als je van iemand houdt, wil je je verhouden tot deze tegenstelling. Je liefde gaat te diep om iemand de rug toe te keren. Hoe dan?

 

In de therapie die ik je aanbied, gaan we op zoek naar de weg die voor jou het beste werkt. Over hoe die weg eruit ziet kan ik hier weinig zeggen. Er zijn echter wel een aantal punten waar ik naartoe werk. Sla een weg in die je jouw eigen leven laat leiden. Een leven waarin plezier en geluk er mogen zijn. Waarin je met de ander bezig bent, van de ander houdt, zonder jezelf te verliezen. Sla een weg in waar het mogelijk is om je hart open te houden. Want je ben ontzettend kwetsbaar in deze situatie. De confrontatie met somberte of de dood vraagt emotioneel veel van je. In sommige gevallen kan het je zoveel verdriet doen, dat je dat verdriet niet meer aankan. Je bouwt een muur om je hart om de pijn te verzachten. Ik vraag je om die muur weer af te breken en een andere manier te zoeken om met het verdriet om te gaan.

Er zijn gevallen waar al zoveel leed geleden is, dat je voor jezelf moet kiezen. Dit kan alleen jij bepalen. Dit lijkt een gemakkelijke oplossing maar niets is minder waar. Uiteindelijk willen we allemaal dat de mensen van wie we houden, gelukkig zijn.

 

Ik bied ook therapie voor mensen die nabestaande zijn van suïcide. Daar spelen de vragen die ik eerder genoemd heb op deze pagina. Maar ook vragen en twijfels over hoe goed je iemand kende, hoeveel je voor iemand hebt betekend, schuldgevoelens en de vraag of je het had kunnen voorkomen. Gevoelens van opluchting, bevrijding, of boosheid zijn lastig om met de omgeving te delen. Echter, ook deze gevoelens horen bij suïcide. Het bespreken en helder krijgen van alles wat er leeft in jou, zorgt ervoor dat je je veilig kunt voelen in een situatie die altijd de vraag blijft houden “waarom”?

 

Spreekt deze manier van therapie je aan? Maak dan een afspraak via de agenda of neem contact met mij op. Ik beantwoord je vragen graag.

Danique Franssen

Agenda